kunstruimte 09

opening DYNAMICS OF PAINTING - 4 december 2011

2011-12-14T19:20:00.003+01:00

Opening DYNAMICS OF PAINTING zondag 4 december 2011

2011-11-25T23:30:00.002+01:00

opening GFSIRS 23 oktober 2011 - K09

2011-10-31T20:18:00.002+01:00

Openingswoord Christoph Dahlhausen bij GFSIRS op zondag 23 oktober 2011

2011-10-31T20:16:00.000+01:00

Hello,
first of all I would like to thank you Joke and Jacob the invitation, for your boldness to take an exhibition from Bonn, and to invite a collegue who himself has not much more knowledge about all this technical stuff, the equipement and so on.

But finally it happened that everything went well and all tools and equipment is working.

This show was shown in Bonn, at the Gesellschaft for Kunst und Gestaltung beginning this year.
Curator is Michael Graeve, who lives in Melbourne and works on his PHD on the subject of the history of sound installation, but who unfortunately was not able to come over for this show here.

As I mentioned already I personally don’t know a lot about how it looks like inside a speaker or any other technical device.
Let’s call it black box – the speaker or a syntheziser . I had a child’s imagination, what happens when the needle runs over the record on an old record player, or even worse, what made a synthesiser sound like it sounds on Pink Floyd records (for example)…

The world of sound art was a more or less mysterious one for me and is most probably for some of you.
But this project, this show has changed my point of view a little bit, and hopefully this might happen to some others as well.

Geometry seen in recent sound
A strange title and idea - maybe . How can we combine the visible (and just visible) and the audible, unless you have synesthetic abilities.
Yet there is a simple connection between sound and some geometrical form – if you think of a wave – lets say a sinus wave. We all can imagine the image of this wave.
But a pure sinus wave is a very harsh and not really nice sounding thing. If we hear a Piano or a wind instrument we never hear the pure version of a sinus wave. We hear the mixture of lots of combinations and overtones…
And we know there or more waves then sinus waves, like rectangular and triangular waves.

Nicolas Collins who is known as one of the most radical artists - if you look for self made electronic instruments
He wrote a book, it’s an instruction manual how to build electronic instruments yourself :
‘Homemade Electronic Music: The art of hardware hacking’
This is the Bible for sound puzzler. If you have the chance to see bigger Collins installations you would expect some complicated looking installations with lots of wires and computers to create sound.
But in this show Michael picked a sort of prototype which does not sound at all, but shows the way how Nicolas works on a simple level.
Collins uses any stuff from everyday life. This can be tin boxes, a loud speaker from a child’s toy… or anything else.
And here it is a used, found chocolate box. The box shows a triangular red sign on the front. According to it Nicolas Collins built an electronic tool which would create triangular waves.
Well, of course you have to connect it to an amplifier and some speakers…
In Collins installations the result is not a visual, or let’s say: The artist is not interested in the visual result. It might be a humorous starting point. He just takes it as a tool to create his sounds. The geometry that is presented is an incidental geometry. What we see is a black box and here we can see inside the black box.

Rolf Julius, who died unexpected beginning this year, works on a familiar field. He creates waves and minimal sounds that then interfere with material he sets into the actual world, like small stones, papers on a window, pigment placed on a square shaped cardboard. The sound comes out of little loudspeakers that usually sit behind the stones, papers, or like here, glass.
How he creates the sound is not important. It’s a composition he does according to the aimed result.
When I first saw a Rolf Julius work this was in the roof floor of the Museum Weserburg in Bremen. I saw big beams holding the roof and heard little or low noised sounds, like cracking of wood, but this was just my illusion. Minutes later I found mini speakers sitting on the floor – hidden under small stones. My perception misled me…

Here we see a glass and a speaker behind. The visual tells me something, but the ear is most probably overstrained. The ambiance noises are very often much more present that the “small sounds” by Julius. Does the glass interfere with the noise or sound that exists behind the glass. What is that, what we hear. Does the sound come from a recording which has to do with the glass…?
Julius does not answer the questions.
But he brings us to a deceleration.

While Julius and Collins create the sound themselves it is absolutely different in Joyce Hinterdings work. She is like many other artists interested in recording or detecting of waves and sounds.
Here it is the world and you (or you or you or me) who produces the sound.
We hear some sound which reminds us of the disturbing sound of some interaction of an interfering transmitter with our TV or radio.
And we see two papers with geometrical patterns.
Where is the connection?
If we come nearer we find the answer. The sound changes dependant on my presence – or dependant on the electricity which surrounds us 24/7.
Hinterding builds antennas – a gold leaf one and a plumbago one (Grafit) - which detect the electrical wave and interferences between for example the neon lamps and my body.
But this happens everywhere, always, not just in art or with this installation. Our body always responds to energetic or electronic power, although we usually don’t realize this, irrespective of the point that we rather don’t want to think of it.
This work is a allegory of how we respond to things and how things respond to us. An allegory about “there is no emptiness”. The beauty and the strange or unsettling grows together.
A brilliant concept about us, being captured in interaction which happens anyhow, anytime, anywhere. We perceive presence of how we interact with the world and visa versa.

The detection of the waves, energy from the world is brought to a special pureness in Hinterdings work. Toshiya Tsunoda (who is one part of the Collaboration Duo of Grave + Tsunoda) does familiar stuff, but so different as well.
In the small corner of experimental sound art Michael Graeve is a worldwide well know and often invited artist, who’s performances are vibrating and dense. He uses old record players as instruments…
Graeve works as well working in sound as well as in visual media (Painting and installation).
Tsunoda is one of the most consistently creative field recordists working today.
He is well known for his way how to pick up an record sounds we usually never are able to hear but which are surrounding us all the time – like the vibration of a steel beam in a big loading zone for lorries.
In this piece Tsunoda recorded the sound of a running brook or a little creek via an underwater hydrophone, while Graeve recorded a room filled with old domestic record players playing without any records.
Using a score derived by a colour-field painting done by Graeve these recordings were divided up into parts, and arranged alongside sections of recorded low frequencies, mostly outside of the reach of the human ear.
The way the pieces are cut up and arranged is complicated, and reading the notes does not really help. In general we could say, it seems that the artist’s intentions were partly to try and create a work that is formed via a seemingly symmetrical structure, but to test the listener’s ability to listen for different structures and patterns in the music.
However it is arranged, the music is a curious, partly unsettling, partly hypnotically relaxing work. Tsunoda’s bubbling brook seems to appear a lot less often than Graeve’s softly roaring gramophone abrasions, but perhaps this is an illusion, as many things are.
Sometimes the bass tones cannot be heard at all, sometimes they are a distant presence, Throughout, the sounds we hear are quite lovely, never aggressive or confrontational, just arranged in such a way that they refuse traditional listening approaches. The sounds come and go as they please, flicking on and off rather than fading in and out.
This music is in many ways an ascetic, harsh work, but then on the other hand the recorded sounds all have an emotional attachment, either the restful sound of nature of the nostalgic sound of a misplaced record player needle.

While Graeve and Tsunoda have not met ever and did the whole communication and composition via internet and emailing the cooperation or collaboration between Graeve & Dahlhausen
(who is me) was just the opposite.
Michael and I have both two fields to feel at home in the art world: Music and visual art.
I studied Cello ages ago and since I met Michael Graeve the first time, we worked together in both fields. The most recent result of this collaboration is this object on the wall.
2010 we went into a professional sound studio in Melbourne, I myself with my Violon Cello – its sound got altered through two electronic pick ups and an electric amplifier, Michael came with his worn out record players, tapes, amps and boxes.
After some discussion about patterns and ingredients for the improvised composition we played something like 6 hours and recorded several tracks.
Nothing was changed after the recording. We just choose the best tracks, mastered them and burned them on a CD. One extra track was produced as a transparent polycarbonate Single disc, which you can see on the wall here.
You can hear it, though we would need a record player – I am sorry all are left in the studio in Melbourne – NO !...
This placement here is more about the illusion (or imagination) of the geometrical form which we all know from the turning on the record player, the round and the spiral, the layers of sound and memory, of colour and material – in visual art and sound art.
Hinterdings work responds directly to the (your) body, your presence. This work here on the wall does it on a different level – for example via reflection.

The black old TV in the front of this room shows patterns, digitally developed perpetuation of a green light point on its way through the plane.
Robin Fox composed a sound piece by using an oscillator and then wrote a computer program which links the visual result with sound.
We all know the boring images and patterns we see when listening to an audio CD on our computer. The images that come are the same - independent whether we listen to Mozart, Rolling Stones or Enya for example. These are random images.
Not here: In Robin Fox work the visual follows the sound exactly.
Michael Graves work has a minimalist approach. In contrast to this we could call Robin Fox a Maximalist. He loves drama and often includes lots of video beamers in his international travelling performances and shows.
There was a nice story about the comparison between Michael and Robin. Some years ago both needed a new washing machine. They discussed the options. Michael bought a simple one with 5 buttons, Robin took the one with 20 buttons, fuzzy logic and digital interface…
As I said he’s a maximalist.

If we now enter the small room and see the last work by Bruce Mowson, I must say: You better do it alone or in smaller groups. If the room is crowded the most of the work is hard to experience.
Bruce Mowson is a field recorder as well, but more a visual artist, although the recorded and digitally alienated sound is a very important part of the his work.
We see a round pink structure – a “Fleck”, unsharp, slowly and slightly changing.
It is impossible to focus correctly or successfully on the round thing.
Take time (PLEASE) to wait long enough to experience this.
The sound creates a mysterious and strange mood. Associations of machine sound might come and are intended. The sound originally comes from a very short and silent track, wind recorded in the staircase of a car park. Then Mowson digitally enlarged and sampled it to create a more stronger, but still not physical sound.
At the same time the visual aspect is more non physical, but the colour is !. A friction is developed !
This is even increased by the title: Pink balls…
Why balls. If there is one, we see just one.
The connotation is intended to by an erotic or sexual one, which fits to colour.
The work shows something round, which is moving, but : It’s not about socker.

Allthough I hope you will have some fun! Thank you!

Christoph Dahlhausen, Groningen, 23.10.2011

Opening GEOMETRIC FORM SEEN IN RECENT SOUND zondag 23 oktober K09

2011-10-31T20:13:00.001+01:00

Opening PARALLEL zondag 11 september K09

2011-09-07T23:39:00.004+01:00

MATCH 1-2-3

2011-06-21T15:25:00.004+01:00

MATCH #3 - WJM Kok/ Clemens Neumann - 15 mei t/m 18 juni 2011

2011-05-17T12:08:00.001+01:00

MATCH#2 Rosa M Hessling/Femke Dijkstra 3 april t/m 7 mei 2011

2011-05-17T12:01:00.008+01:00

tekst Ton Mars bij expositie Tineke Bouma - 20 februari 2011

2011-03-02T13:25:00.004+01:00

Dit is de tekst van de inleiding die Ton Mars op zondag 20 februari 2011 heeft gegeven ter gelegenheid van de opening van de tentoonstelling “Tineke Bouma ( sings very softly)” in Kunstruimte 09, Groningen.

Ton Mars
De kunst om niet te weten
Een hommage aan het kunstenaarschap van Tineke Bouma

Introductie

Tineke Bouma (1956 -2009) had een missie die ze in de schilderkunst wilde verwerkelijken en deze missie moest in afzondering, stilte en bescheidenheid worden volbracht. Het gedicht Solitary Bird van de Spaanse mysticus San Juan de la Cruz (1542 –1591), dat ze op een kaartje had geschreven en in haar atelier bewaarde, moet haar zeer hebben aangesproken en tot steun zijn geweest. Niet voor niets zijn de woorden “sings very softly” uit de laatste regel van het gedicht tot motto van deze tentoonstelling gemaakt. Dit gedicht, dat zich als een handleiding voordoet, werpt een bijzonder licht op de condities van haar missie. De solitaire vogel is in de mystiek van San Juan de la Cruz een metafoor voor de zich van de aardse wereld losmakende en naar God strevende geest of ziel. De solitary bird hunkert niet naar gezelschap, zelfs niet naar dat van haar eigen soort. Ze vliegt naar het hoogste punt en richt haar snavel naar de hemel. Ze heeft geen vaste kleur en zingt heel zacht.

Solitary bird
The conditions of a solitary bird are five:
The first, that it flies to the highest point;
The second, that it does not suffer for company,
not even of its own kind;
The third, that it aims its beak to the skies;
The fourth, that it does not have a definite
color;
The fifth, that it sings very softly.

Als een solitary bird ging Tineke Bouma haar weg in de schilderkunst. Hoe ze die weg vond, vertelt ze in een vraaggesprek met Mathilde Roskam, dat in de catalogus van de tentoonstelling “Tussenblik” is opgenomen. Onder deze titel was in 1986 een overzicht van de nieuwe abstract - geometrische tendensen in de Nederlandse schilderkunst samengesteld. In dit gesprek vertelt Tineke Bouma over haar belangrijke ontdekking van het werk van de Amerikaanse kunstenaar Barnet Newman. Op zoek “naar een zekere noodzakelijkheid” wordt ze getroffen door de inhoud die hij aan het begrip abstract geeft. (1, p. 8) Ook de betekenis die Newman aan het begrip verwondering geeft, spreekt haar erg aan. Wat de ontmoeting met het werk van Newman voor Tineke Bouma betekende, hoe de daaruit voortkomende inzichten aan haar kunstenaarschap ontwikkelingsruimte gaven en wat haar werk van de toeschouwer vraagt of met hem kan doen, daar wil ik hier, te midden van haar werk, graag iets over vertellen.

Over de inspiratie

Evenals inspirator Newman was Tineke Bouma een denker die haar ideeën wilde ontwikkelen in de schilderkunst. Dat lukte, net als bij Newman, niet van de ene op de andere dag. Al tijdens haar academietijd in de vroege jaren tachtig zocht ze in haar werk naar beelden waaruit een zekere noodzaak zou spreken. Beelden die onherroepelijk zouden zijn. Vragen naar de grond van de werkelijkheid en hoe ze die in haar schilderkunst ervaarbaar zou kunnen maken, moeten haar daarbij zowel bewust als onbewust hebben gedreven. Dat veroorzaakte vereenvoudigingen in haar werk die de complexiteit van vormen, kleuren en compositie terugbracht naar een opvallende soberheid. Maar pas met de ontdekking van het werk van Newman zou ze beslissende inzichten winnen.
Deze vooraanstaande vertegenwoordiger van het Amerikaanse abstract expressionisme in de schilderkunst, waartoe ook Mark Rothko en Jackson Pollock worden gerekend, was een invloedrijke theoreticus. In zijn manifest The Ideographic Picture (1947) maakt Newman een onderscheid tussen ‘abstract’ en ‘abstractie’ dat voor Tineke Bouma belangrijk wordt. Newman refereert in dit manifest aan de schilderkunst van de Kwakiutl kunstenaar: “To him a shape was a living thing, a vehicle for an abstract thought-complex, a carrier of awesome feelings he felt before the terror of the unknowable”. (2, p. 108) Newman adopteert dit idee van de vorm als een levend ding. De vorm die voor de indiaanse kunstenaar een voertuig voor een abstract gedachtecomplex was en een drager van ontzagwekkende gevoelens die hij tegenover de verschrikking van het onbekende ervoer. Deze abstracte vorm is werkelijk en is geen formele abstractie van iets uit de zichtbare werkelijkheid. In Newman’s kennisleer betekent abstract dan ook dat het beeld de drager is van “the pure idea”. Deze zuivere idee ligt niet alleen aan de basis van de esthetische handeling, maar valt noodzakelijkerwijs samen met die handeling. Want zo zegt hij:“Everything else has everything else”. (2, p.108) Onder het motto van “the sublime now” zal hij de abstracte schilderkunst nieuw leven inblazen door haar in monumentale kleurdimensies op te laten gaan.

Over het inzicht

Deze opvatting van het begrip abstract waarbij de vorm de drager van een idee is, brengt Tineke Bouma een eerste beslissend inzicht voor haar kunstenaarschap. Daarnaast laat Newman haar ook anders naar de dingen kijken. Dat komt doordat hij veel belang hecht aan de verwondering, zoals Spinoza daarover spreekt in zijn Ethica. In de 4e definitie van de “Definities van de hartstochten” schrijft Spinoza: “Verwondering is een voorstelling van iets die de geest vasthoudt, omdat deze afzonderlijke voorstelling niet verbonden is met andere...”. (3, p. 319) Met andere woorden iets dat verwondering oproept, onderbreekt abrupt de gedachtestroom en gijzelt het bewustzijn. Volgens Tineke Bouma wekt dat “de indruk van iets waarnaar je heel onbevangen moet kijken. Zonder dat het direct verwijst naar de dingen”. (1, p. 8) Het moment van verwondering en de onbevangenheid die dat tot gevolg heeft, herkent ze als de bron waaruit haar kunst met een zekere noodzaak tevoorschijn moet komen. Een abstracte kunst die elke referentie aan de dingen en de ideeën overstijgt. Een schilderkunst waarin het beeld van vorm en kleur de directe relatie met de toeschouwer tot stand brengt door in het kijken onmiddellijk werkelijk te worden. Dus geen kijken naar een afbeelding zoals we naar de Mona Lisa kijken en waarbij de bewondering ons misschien verleidt om de psychische ruimte in haar glimlach te peilen. Nee, voorbij het proces van reflectie en projectie moet het beeld haar onbegrensde ruimte onmiddellijk aan ons openbaren.
Zo baseert Tineke Bouma in navolging van Newman haar visie ook op de kennistheorie van Spinoza waarin drie niveaus van kennisverwerving worden onderscheiden. Op het eerste niveau wordt willekeurige en onbetrouwbare kennis verkregen door de zintuiglijke waarneming. Vervolgens wordt op het tweede niveau door redelijk en logisch te denken een algemenere en dus hogere vorm van kennis verworven. Maar dan is er volgens Spinoza nog steeds sprake van onvolledige kennis van de werkelijkheid. Volledige kennis wordt pas bereikt op het derde niveau van het intuïtieve weten dat een vorm van onmiddellijke kennis of inzicht is.

Over het beeld

De preoccupatie met onmiddellijke kennis leidt bij Newman tot wandvullende doeken met indrukwekkende grote kleurvelden. Deze grote schilderijen moet je volgens hem van heel dichtbij bekijken opdat de monumentale kleurvelden je hele gezichtsveld kunnen opvullen. Daardoor kun je ze als onbegrensde kleurvelden waarnemen en wordt de onmiddellijke ervaring van een afgrondelijke kleurruimte mogelijk. Bij Tineke Bouma leidt eenzelfde preoccupatie tot het tegenovergestelde. Zij verbindt kleur en vorm juist met extreem kleine formaten die zich van een afstand als plekken op de wand manifesteren. Dat je deze schilderijen van nabij moet bekijken, spreekt voor zich want alleen van nabij kun je ze werkelijk zien en de indringende uitwerking ervan ondergaan.
Waar Newman vastberaden voor het grote gebaar kiest en de lineaire verticaliteit van de ‘zip’ ontwikkelt om de kleurvelden in zijn schilderijen te delen, kiest Tineke Bouma beslist voor het kleine gebaar en voor een zekere variatie in haar composities. Maar ook laat ze de aarzeling toe, want ze wil vanuit een open en onbevangen houding meerdere gedachten de ruimte geven. Daarover zegt ze zelf: “Er is een aarzeling tussen wél maken en niet maken. Het hele idee van waaruit ik werk heeft daarmee te maken”. (1, p. 9) Alleen vanuit een open mind voor meerdere mogelijkheden kan ze haar werk ontwikkelen. Deze noodzakelijke openheid of onbevangenheid sluit dan ook de weg naar een lineaire ontwikkeling, naar een opeenvolging van gedachten, per definitie uit.
Veel mogelijkheden ontdekt ze in de intimiteit van haar huiselijke omgeving. Een stukje zeep, een flacon, een reeks etiketten, twee kleurig op elkaar liggende boeken, zijn de ogenschijnlijke futiliteiten die haar treffen in een afgrondelijke aanwezigheid. Die mogelijkheden of inspiraties leiden tot een rijke verscheidenheid aan beelden die vaak in één keer zijn geschilderd om te voorkomen dat de construerende en doelgerichte wil er bezit van neemt. Beelden, die Tineke Bouma daarna in een lang en veelvuldig kijken de ruimte geeft om tot ‘leven’ te komen of soms met één draai tot leven wekt.
Die vorm van lang en hernieuwd kijken is ook voor ons, toeschouwers van haar werk, belangrijk. Doorgaans kijken we veelal instinctief naar, achter, in of tussen de dingen. Maar de wijze zoals Tineke Bouma onbevangen naar de dingen of naar een pas gemaakt schilderij keek, is een manier van kijken die buiten dit alledaagse kijken staat. Dat is ook de geconcentreerde en ontvangende vorm van kijken die nodig is om deze schilderkunst werkelijk te zien en te ondergaan.

Over de ervaring

Welke staat van bewustzijn dat kijken naar het werk van Tineke Bouma kan veroorzaken, heb ik jaren geleden eens in woorden trachten te vangen. In 1997 werd ik door Henriëtte Kindt, de toenmalige directeur van het Centrum voor Beeldende Kunst in Groningen, gevraagd om van drie Groningse kunstenaars één werk te kiezen voor de groepstentoonstelling ´Caleidoscoop´. Ik koos toen voor drie schilderijen van Tineke Bouma. De keuze moest gepaard gaan met een geschreven statement dat in de catalogus zou worden opgenomen. De inhoud daarvan drukt uit welke uitwerking het werk van Tineke Bouma toen op mij had en nu nog steeds heeft. “Reflecterend op een recente ervaring met enkele van haar schilderijen, drong zich het beeld van een luchtspiegeling, een fata morgana, aan mij op. Een verschijnsel waarbij men dingen ziet, die er niet zijn. Uit verhalen kennen we het beeld van de dorstige en uitgeputte reiziger die op zijn tocht door de woestijn opeens een oase voor zich ziet. Datgene wat hij zich in zijn uitputting wenst, verschijnt aan hem in een ogenschijnlijke gedaante. Deze verschijning is zo overtuigend, dat hij er letterlijk voor gaat.
Geconfronteerd met deze schilderijen is er eerder sprake van het omgekeerde. Wat ik zie, is uitgesproken concreet. Het zijn schilderijen die een schilderkunstige illusie lijken te ontkennen. In mijn kijken manifesteren ze in de eerste plaats hun onmiddellijk bestaan. Deze manifestatie voltrekt zich in terughoudendheid en is eerder een uitnodiging tot ontdekken dan een spectaculair vertoon van schilderkunstige betekenissen. Op het moment dat ik ga ontdekken, wordt mijn kijken meemaken. Deze schilderijen gaan ‘afgeven’. Ze bevlekken en vertroebelen mijn blik. Als insluipers betreden ze mijn werkelijkheid en ontstelen mij zekerheid omtrent hun hoedanigheid. Zo bescheiden als ze zich tonen in heldere en sober articulatie van vorm en kleur, in een klein en overzichtelijk formaat, zo expansief is hun uitwerking op mij. In mijn kijken lijken ze hun gedaante te verliezen. Kleuren worden lichtgradaties, vormen gaan zweven. Mijn fysieke standpunt verdwijnt in een begoochelde staat van mijn bewustzijn.
Zoals de meedogenloze transparantie van een fata morgana wellicht een moment van vervulling geeft, zo schenken deze schilderijen, in vluchtige expansie, uitzicht op een ander zijn. Ze maken van mij een reiziger die zich laaft aan een spiegeling”. (4, p. 24-25)

Tot slot

De schilderkunst die deze enerverende ervaring veroorzaakt, is de naakte vrucht van een hooggestemde solitaire missie om met schilderkunstige middelen door de wereld van de dingen, door de horizon van gedachteconstructies, door ons hier en nu heen te zien. Die missie is in afzondering, stilte en bescheidenheid volbracht.

Bronvermelding

1. “Tussenblik”, Uitgave van de Dienst Beeldende Kunst, Museum voor Hedendaagse Kunst, Het Kruithuis, ’s Hertogenbosch, 1986.
2. Barnet Newman, “Selected Writings and Interviews”, Alfred A. Knopf, New York, 1990.
3. Spinoza, “Ethica”, vertaling Henri Krop, Uitgever Bert Bakker, Amsterdam, 2009.
4. “Caleidoscoop”, uitgave Centrum Beeldende Kunst, Groningen, 1997.

Opening TINEKE BOUMA 20 februari 2011

2011-02-28T13:07:00.001+01:00

Tineke Bouma: Sings Very Softly, Kunstruimte 09, Groningen, The Netherlands

2011-02-20T20:08:00.000+01:00

Tineke Bouma: Sings Very Softly, Kunstruimte 09, Groningen, The Netherlands

Uitnodiging opening expositie Tineke Bouma 20 februari om 15.30 uur

2011-02-17T02:01:00.002+01:00

Publicatie COLOUR MATTERS deel 3 gepresenteerd

2011-01-27T22:26:00.004+01:00

Opening COLOUR MATTERS #6

2011-01-27T12:37:00.003+01:00

Opening COLOUR MATTERS #6 - zondag 9 januari om 15.30 uur.

2011-01-05T00:41:00.006+01:00

OPENING No. 1 MARIUS LUT/FABIAN WESTPHAL

2010-11-08T17:28:00.004+01:00

Martijn Schupper, Jacob van der Veen, Janneke Hendriks, Marius Lut

Mieke Maaike Fokkinga, Fabian Westphal

No. 1: MARIUS LUT/FABIAN WESTPHAL 7 november t/m 18 december

2010-11-02T02:33:00.005+01:00

Opening ON-OF 19 september 2010

2010-09-21T17:37:00.007+01:00

ON/OF 19 september t/m 23 oktober

2010-09-14T12:42:00.003+01:00

nieuwe publicatie K09

2010-07-16T20:03:00.004+01:00

NO surface Verlengd tot 11 juli !!!

2010-07-02T17:10:00.003+01:00

Opening No surface 30 mei K09

2010-05-31T19:16:00.008+01:00

NO SURFACE - 30 MEI T/M 4 JULI

2010-05-31T19:14:00.002+01:00

LUMEN #2

2010-05-12T11:26:00.005+01:00

opening LUMEN#2 18 april K09

2010-05-10T23:25:00.003+01:00

Opening LUMEN #2 door Petri Leijdekkers

2010-05-10T16:49:00.004+01:00

Henriëtte van ‘t Hoog en Thomas Bakker

De een werkt met vlak en kleur
De ander met licht

Thomas Bakker
Thomas Bakker is van 1970, dus 40 jaar oud. Hij deed van 1994-1998 de bacheloropleiding aan St Joost in Breda in een combinatie van Audiovisueel en beeldhouwen en vervolgde zijn studie aan dezelfde school in 1998 met een tweejarige master fotografie. Daarna ging hij naar Amsterdam om aan het Sandberg Instituut nog eens 2 jaar zijn ontdekkingstocht te vervolgen. In 2002 startte hij zijn carriere en presenteerde zijn werk in plekken als de Mariakapel in Alkmaar, Van Abbe Museum, Lokaal 01, Centraal Museum, De Fabriek, De Beyerd, Pakt, Paparazzi, de bouwkeet van het Stedelijk Museum en nu in Groningen in de onvolprezen K09.

Hij werkt met licht en ruis-architectuur. Zoals een ander twijgjes, bakstenen of schroothout neemt, afval van de maatschappij, zo neemt hij ruis, dat wat we vroeger toen de televisie nog analoog was, in een poging toe duiding, sneeuw wisten te noemen, een dichte sneeuwstorm waarin je geen betreedbare ruimte meer voor je ziet, maar je volkomen opgesloten waant. Maar het is geen sneeuw, het is de thermische ruis van het toestel. De restvormen van het televisiebeeld
Thomas Bakker behoort hiermee tot de soort fundamentele kunstenaar die werkt met afval, in dit geval die van techniek. Zoals fundamentele schilders als Toon Verhoef, Rajlich, Jaap Berghuis en Ryman, hun materiaal, de werking van penselen en verf en het uithoudingsvermogen van die verf, de verkleuring, onderzochten, zo onderzoeken deze kunstenaars de werking van hùn materiaal: de electronica en haar techniek.

Henriëtte van het Hoog
Henriëtte van het Hoog is ouder dan Thomas. Zij is van 1943 en werd geboren in Amsterdam. Daar studeerde ze mode aan de Academie Van Braam en Wibaut, en leerde ze het begin van schilderen van de Amsterdamse expressionist Willem Kouwer Boomkes.
Ik leerde haar werk kennen in 1982 toen zij in Friesland woonde en ik in de selectiecommissie zat voor de eerste triënnale van Noord Nederland, die toen gehouden werd in het Drents museum in Assen. De Friese cultuurhistoricus Peter Karstkarel introduceerde haar, een schilder die volgens hem op intrigerende wijze de natuur liet zien in snelle toetsen zoals een fotocamera in beweging het licht en donker traceert.
Ze had geëxposeerd in het Coopmanshus in Franeker, De Beyerd in Breda, Museum Markiezenhof in Bergen op Zoom en het Casino in Oostende. Daar kreeg ze in 1978 de bronzen medaille van de Belgische prijs voor de schilderkunst van die stad. De schilderijtjes, ze waren klein, bestonden uit snelle lichtbanen, vegen van verf, die het abstracte beeld gaven dat ontstaat als je tegen het licht inkijkt.
Een jaar later arriveerde ze op de avondschool van Minerva voor een docentschap tekenen.
Ze stapte over naar abstract, voor haar een kleine stap. Lichtbanen werden kleurbanen en gingen een eigen leven leiden. Het werden concrete twee dimensionale vormen van heldere kleuren geel, rood, blauw, paars en groen vaak gemengd met wit en soms met een droge kwast in beweging gebracht. Als een legpuzzel voegde ze die samen op de vloer, aan het plafond of aan de muren in particuliere ruimtes of in het openbaar.
De schrijver Frans van der Helm vergeleek die rusteloze zoektocht en drang tot arrangeren met die van de satijnvogel die van monochromen houdt en voortdurend zijn eigen omgeving kleurt om vrouwtjes te lokken. Hij schrijft:

‘Esthetiek? Ja zeker. Prieelvogels hebben rotsvaste overtuigingen en een enorme gedrevenheid om kritisch het perfecte resultaat te bereiken. Naar eigen inzicht. De mannetjes zijn voortdurend bezig hun versierde prieel bij te stellen. Ze herschikken wat, nemen een paar stappen terug en bekijken het resultaat met een scheef hoofd. Soms herstellen ze dan toch weer de oude situatie, soms proberen ze nog een andere situatie uit’.

Zo ook is Hetty altijd gedreven in haar atelier, bezig met kleuren die ze eindeloos ordent. Mogelijk, dat ze daar mannetjes mee lokt. Maar dat is denk ik niet haar hoofddoel. Haar doel is een samenvatting van de door haar waargenomen en gedroomde wereld. Zoals elke kunstenaar schept, schept zij haar eigen wereld en toont die in het openbaar. Háár wereld wordt gevormd door kleur, en kleur is haar materiaal dat haar de mogelijkheid verschaft tot het maken van haar schepping.
En zo bouwde ze haar werelden. Haar werk werd monumentaal. Haar priëlen kregen namen:
1998, ‘Surtito II’ bij Fred Wagemans in Beetsterzwaag. Ronde en strakke geometrische vlakken, cirkels en televisievormen (rond de fraaie beelden van haar vriendin Eja Siepman van den Berg),
2001, ‘Fusion’, fractal-achtige vormen in de universiteit van Hatfield, Engeland,
2001, ‘Ojief’in Frontaal in Appingedam,
2001, ‘Suite’ in Groningen in een particulier huis aan het Hoge der Aa,
2002, ‘Partita’ in ‘De Weiert’ in Emmen, en in
2004, ‘Shades’ een grote muurtekening in een hotel in Amsterdam.

Ze creëerde ruimten waarin kleur de beslissende factor werd en zo de ruimte bestuurde.
Wat u in deze expositie ziet, zijn de effecten van dit onderzoek. Zoals in de geschiedenis van de schilderkunst perspectief, anatomie en kleur steeds meer het beeld bepaalden en leidden tot anamorfosen en plafondsschilderingen die de zintuigen van de mens begoogelden, waardoor een optimale illusie ontstond die muren doorbrak en verf oploste in lucht,- en dat alleen maar omdat de schilder de schepping over wilde doen in zijn drang tot visuele grootmacht, zo ontstonden uit de ruimtes van Hetty van ‘t Hoog, de intrigerende omkeringen die u hier in deze kamers ziet. Het zijn minimalistische beelden die ons brein willen laten werken, en dat ook ook dóen en zo in een variant de beroemde regel van de dichter Nijhof activeren: ‘Kijk maar, er staat niet wat er staat’.

Het licht van Thomas
Wat Van ‘t Hoog doet met kleur, doet Bakker met licht. Hij creëert illusies via diaraampjes waaruit de dia’s zijn verwijderd. Met andere woorden: hij brengt de waargenomen wereld van de foto terug naar nul, zoals de zero-kunstenaars deden en laat van daaruit een nieuwe wereld ontstaan, een denkbeeldige wereld door vlakken van wit licht. En ons brein doet de rest: maakt er een blok van of een ruimte waar je geestelijk in kunt toeven.
Het werk doet denken aan dat van James Turell die in 1967 de wereld verraste met het werk Afrum-Proto, een quartzprojectie van wit halogeenlicht uit een MSR lamp van 1200 watt op een hoek van een donkere museumzaal waardoor de illusie van een zwevend wit blok ontstond. Het resultaat was verbluffend en maakte de minimal art tot een uiterst spirituele wereld van suggesties en dromen.

Monument van de analoge fotografie
Het werk rechts achter mij van Thomas vormt een monument van de analoge fotografie. Het is een registratie van de donkere kamer van het oude fototoestel. 36 Kodakopnames van het binnenwerk van de camera. Het begint met een restant licht dat nog binnenviel toen het filmpje in de kamer werd gedraaid. Daarna was het stil en donker.
Opnieuw weet Bakker een snaar te raken. Iets van de zwarte doos of het gat en alle energie die daarin verborgen ligt. Met deze fundamentele zwarte beelden met letters en cijfers en soms een beetje kleur, raakt hij ons gevoel voor energie. Zoals hij dat ook doet in het kunstwerk IMPULS dat volgende week vrijdag in Eindhoven van start gaat waarbij de ruis van de electronische warmte is nagebootst met led-lampjes en de energie toont uit het gebouw van het Centrum voor de Kunsten.

De samenstelling van deze expositie is gemaakt door Jacob van der Veen, die samen met Joke Vos dit kunstpodium voert. Het is een zeer gelukkige combinatie die ik nu graag voor geopend verklaar. Ik hoop dat de mensen komen kijken.

Petri Leijdekkers
K09, zondag 18 april 2010

LUMEN #2 18 april - 22 mei 2010

2010-05-05T15:31:00.001+01:00

opening Abstract Trouvé zondag 7 maart 2010

2010-03-09T01:13:00.005+01:00

Niets is meteen iets

2010-03-09T01:05:00.002+01:00

Abstract Trouvé
Niets is meteen iets

Ieder schilderij is opgebouwd uit een manier van verf opbrengen die niets anders is dan materie op een ondergrond. Concreter kan het niet. Er wordt niet meer mee afgebeeld dan dat, totdat er een afbeelding van de zichtbare werkelijkheid tot stand komt of een uitdrukking van het niet zichtbare. Een abstractie drukt uit wat geen massa heeft; het is onbepaald. Een abstract schilder doet niets anders dan een figuratief schilder, ze geven beiden uitdrukking aan een schilderkunstig voornemen, met dezelfde middelen en technieken, maar met een andere uitkomst voor ogen: een herkenbare voorstelling of een voorstelbare herkenning. Niet voor niets is het belangrijkste geschrift dat ten grondslag ligt aan de abstracte kunst 'Über das Geistige in der Kunst' van Wassily Kandinsky.
Bestaat er bij het grote publiek nog altijd een zekere argwaan tegenover de abstracte kunst, in de eigentijdse kunstpraktijk hebben figuratie en abstractie nauwelijks nog een onderscheidende rol. Allerwegen wordt onder kunstenaars de notie erkend dat zelfs de meest fotorealistische uitbeelding van een visuele waarneming, bestaat uit een opeenvolging van handelingen die in wezen abstracties zijn.

Abstracte beelden treffen we overal aan, ook in de zichtbare werkelijkheid. We kunnen ook zeggen wat het is, we hebben er woorden voor, alleen zijn die woorden niet uitdrukkelijk, hoewel vreemd genoeg vaak wel plastisch: een vlek, een veeg, een streek. Daardoor stellen we ons er iets bij voor en we zijn geneigd er toch 'iets in te zien'. Het ultieme abstracte kunstwerk is dus iets waar je niets in ziet. Maar hoe minder er te zien is, zoals bij een monochroom wit doek, hoe makkelijker het is om het te benoemen: witte verf op doek. Niets is meteen iets, een beeld

De kunstwerken die voor 'Abstract Trouvé' bij elkaar zijn gebracht, gaan uit van de abstractie als een 'ready made', kunst die onlosmakelijk deel uitmaakt van de realiteit. Een 'object trouvé' vindt de kunstenaar niet uit, maar wordt door hem aangetroffen. Hij ziet dat het er is. Sinds het object trouvé in de kunst zijn intrede deed, is ieder kunstwerk een noodzakelijk deel van de werkelijkheid en geen kunstmatige toevoeging.

Harmen Brethouwer is gefascineerd door de manier waarop marmer zich aan ons voordoet. Kenmerk van marmer is dat het kostbaar is in gebruik en dat daarom van oudsher marmerimitaties worden gemaakt. Marmerschilders die deze imitaties uitvoeren zijn specialistische vakmensen. Brethouwer heeft een aantal van hen gevraagd bestaande, dagelijks toegepaste marmerimitaties als zelfstandig schilderij te maken. Wat hem hierin interesseert is dat het interpretaties zijn van marmers, en niet enkel naschilderingen. Daarom noemt hij ze 'valse abstracties'; er is sprake van een eigen stijl, de schilderkunstige opbouw, de penseelvoering en dergelijk zijn aspecten die een abstracte schilder ook kent. Afwijkend voor de marmerschilder is dat op een autonoom paneel compositie nadrukkelijk aan de orde komt, wat minder het geval is in een decoratieve toepassing. De vraag is of je deze marmers serieus neemt in hun abstracte kwaliteit.

Waarheidsgetrouwheid is niet bepaald een eigenschap die aan de abstracte kunt wordt toegekend, omdat er buiten het abstracte beeld geen referentie bestaat waaraan je die waarheid kunt afmeten. De overtuigingskracht van het beeld moet in het schilderij of de sculptuur zelf worden gevonden. In de schilderijen van Martijn Schuppers doet de eigenaardigheid zich voor dat zowel de schildertechniek als wat daarmee wordt geschilderd onmiddellijk refereert aan het fotografische beeld van natuurlijke, vaak landschappelijke formaties. Alleen: dat zijn ze niet. Het zijn geen representaties, maar schilderkunstige feitelijkheden. Zoals je in een stoel aan een tafel gaat zitten, kijk je naar dit werk. Zijn aanwezigheid is vanzelfsprekend als beeld. We kijken niet naar een foto, maar naar een schilderij en we zien geen weergave van iets natuurlijks, maar van bedachte constructies en patronen. Er valt niets af te dingen op onze waarneming als we hier naar kijken.

Lizan Freijsen maakt onder meer installaties die het residu van een gevreesd proces als uitgangspunt hebben: de lekkage. Iedereen kent de vlekken in de zachtboardplafonds van te vochtige en schimmelende vakantiehuisjes waar de gemiddelde Nederlander tussen de jaren vijftig en zeventig zijn schaarse vrije dagen doorbrengt om zichzelf het idee te geven dat hij even van de zorgen van alle dag verlost is. De vochtvlekken in het plafond herinneren je er aan dat ontsnappen niet mogelijk is. Freijsen slaagt erin om met een angstaanjagend realisme in de abstractie van die patronen de ware bevrijding van het kijken met voorbedachten rade te bewerkstelligen. Je kunt je niets intrigerenders voorstellen dan die vochtvlek. Je ziet er van alles in, maar niet zozeer niet de werkelijkheid. Toch brengt ze die ongezouten, om niet te zeggen unverfroren, onder de aandacht. Ze gebruikt daartoe fotografie die ze naar haar hand zet. Bij haar kijken we naar een onbewogen oppervlak waarin de tijd tot staan is gebracht in fossiele resten van het leven. Het zijn tekens die op het punt staan te worden uitgewist, maar die zich niet laten wegwassen. De geest is vrij om te denken wat je voor ogen staat.

Alex de Vries
1 maart 2010

Tekst: Alex de Vries. Ter gelegenheid van de expositie ‘Abstract Trouvé’, een gezamenlijk project van K09 en Martijn Schuppers.

Alex de vries (1957) is zelfstandig curator, adviseur en schrijver over beeldende kunst. Lid van de Raad voor Cultuur. Medeoprichter van het blad Metropolis M (in 1979), waarvan hij tot 1984 redactielid was.

Abstract Trouvé 7 maart t/m 10 april 2010

2010-03-09T01:01:00.002+01:00

Opening CM#5 zondag 24 januari 2010

2010-03-09T00:57:00.001+01:00

colour matters - part five

2010-02-08T01:52:00.006+01:00

Colour Matters: Part 5, Kunstruimte09, Groningen, The Netherlands

2010-01-26T19:18:00.001+01:00

Colour Matters: Part 5, Kunstruimte09, Groningen, The Netherlands

Posted using ShareThis

COLOUR MATTERS - PART FIVE / opening zondag 24 januari om 15.30 u

2010-01-18T20:13:00.009+01:00

TO STAY FOR A WHILE

2009-11-20T21:40:00.005+01:00

tekst Ton Boelhouwer opening 15 november 2009

2009-11-20T21:23:00.001+01:00

Geachte aanwezigen,

toen in de zomer van 2007 Joke en Jacob mij vroegen of ik als gastcurator hier in Kunstruimte 09 een tentoonstelling wilde maken had ik vrijwel meteen twee reacties. De eerste was schrik: wat moet ik nu als kunstenaar met zo'n vraag. Maar onmiddelijk daarop werd die reactie verdrongen door een heel andere gedachte: dit is een kans om Alien Oosting en Tim Rutten te laten exposeren in kunstruimte 09. En een half jaar later toen ik hem leerde kennen dacht ik: én Roel Pansters.
Daarna heb ik mij intensief zitten afvragen waarom ik nu juist hén hier voor wilde vragen. Uiteindelijk kon ik maar éen antwoord verzinnen: hoopvol. Deze drie kunstenaars doen iets dat ik hoopvol vind. Maar wat houdt dat 'hoopvolle' dan in?
Het houdt geen bestorming in van de kunstmarkt, hoewel ik hoop dat ze iets met hun werk verdienen zodat dat werk dóor kan gaan. En hoewel hier sprake is van drie grote talenten wil ik het hier ook niet over talent hebben want dat begrip is mij te algemeen.
Wat ik met 'hoopvol' bedoel is dat ieder van deze drie kunstenaars op zijn of haar eigen wijze een autonoom handelen 'om niets en voor niets' vooropstelt. Daarmee laten zij zowel een formele kunstbeoefening achter zich als wat voor gepraat over 'betekenis' dan ook. Ik koppel aan dat handelen 'om niets en voor niets' geen enkele theorie, geen filosofie of welk belang of doel dan ook. Het gebeurt. Maar vervolgens werpt het de vraag op wat er nu eigenlijk gebeurd en zelfs of er wel iets gebeurd. Ik durf te stellen dat dit voldoende is en waarschijnlijk het enige dat gedaan kan worden. Straks kom ik hier op terug.
Ik wil het hier daarom niet over de 'betekenis' van hun werk hebben. Iedere 'betekenis' die te voorbarig op dit werk wordt los gelaten duwt het werk van deze drie kunstenaars in een talige, intellectuele constructie die het werk niet is. Het handelen van deze drie kunstenaars doet kijken. Men kan er bij verwijlen. Zeer nadrukkelijk wil ik hun werk open houden, vrij van iedere interpretatie. Het werk van Alien Oosting, Roel Pansters en Tim Rutten vraagt dit ook eigenlijk omdat het zowel de 'betekenis' als een formele kunstbeoefening buiten de deur houdt. Er gebeurt iets dat sterker is dan dit alles: het doet kijken. Los van 'betekenis' of 'interpretatie' creeërt het in mijn kijken schoonheid. Het is een schoonheid die niet het gevolg is van iets anders, iets búiten dat kijken, maar een schoonheid die het gevolg is van een kijken dat zich door dit werk bewust gemaakt wordt van zijn eigen waarneming.

Het werk van deze drie kunstenaars verhoudt zich moeizaam tot de hedendaagse beeldende kunst. Onder moeizaam versta ik niet iets negatiefs maar juist het tegenovergestelde: in hun werk dienen zich mogelijkheden aan die op een nieuwe horizon wijzen.
De algemene vooronderstelling heden ten dage is dat kunst betekenis moet hebben. Als ik mij afvraag waarom dat eigenlijk zo is kan ik niets anders concluderen dan dat het economisch denken en de economische politiek wellicht de meest algemeen-leidende principes zijn van de huidige samenleving. Alles en iedereen moet 'nut' hebben. Als iets geen 'nut' heeft, is het zinloos, moet het weg gedaan worden en zeker geen moeite of geld aan besteedt. De vraag naar de betekenis van een kunstwerk past binnen dit economisch nuttigheidsprincipe. Binnen deze vraag, of deze eis zelfs, is de betekenis van het kunstwerk vervolgens het aan- en uitknopje van de communicatie tussen beschouwer en kunstwerk of tussen beschouwer en kunstenaar. Deze communicatie moet de beschouwer iets leren; misschien zelfs opvoeden. Nooit mag die beschouwer met lege handen komen te staan, zich afvragen wat er nu eigenlijk gebeurd want dan dreigt de zinloosheid en dat kan niet. Ook het kunstwerk moet nuttig zijn. Ik chargeer om iets op enigzins grove wijze duidelijk te maken maar ik denk dat de kunst de afgelopen decennia 'maatschappelijk' is geworden; d.w.z. dat zij evenals iedere andere menselijke activiteit gericht is op de instandhouding en vervolmaking van de economisch-maatschappelijke huishouding. Binnen deze huishouding bestaat slechts éen waarde en dat is de nuttigheidswaarde van een activiteit. En het nut van een kunstwerk is zijn betekenis.

Het werk van Alien, Roel en Tim negeert deze maatschappelijke eis van betekenis en tast, studeert en onderzoekt wat een handeling nu eigenlijk inhoudt. Wat gebeurt er als er de hele dag alleen gekeken wordt? Wat gebeurt er als je een pak aantrekt met lichtafstotende ledjes dat de camera niet ziet zodat er wit licht aanwezig is. Wat gebeurt er als je een kastje spiegelt in de volgende ruimte daar tegenover. Waar verhoudt zo'n handeling zich toe; wat gebeurt er dan eigenlijk. Het is bij alle drie deze kunstenaars een autonoom handelen dat niets oplevert; het dient geen enkel ander doel dan deze poging alleen en heeft daardoor ook niets te maken met de lineaire opeenvolging van oorzaak en gevolg. Het breekt de tijd open; heeft geen tijd en geen ontknoping. To stay for a while.
De vraag dient zich aan wat hier nu 'hoopvol' is, zoals ik eerder zei.
Ik denk dat dit autonoom handelen nu juist de kern uitmaakt van de poging mens te zijn. Juist in het zoeken waar dit handelen zich nu toe verhoudt ontstaat een vraag, een opengehouden gat, dat overeenkomt met deze vreemde opening in het menselijk bewust-zijn: het onomkeerbare feit dat mijn bewust-zijn er ooit niet was zoals het er ook ooit niet meer zal zijn. Dit menselijk bewust-zijn zit ingeklemd tussen er-nog-niet-zijn en er-niet-meer-zijn en kan niet anders dan de vraag van zijn bestaan ervaren. Dat is de inzet van het bewust-zijn. Iedere keer weer en op het scherpst van de snede kan de kunstenaar deze inzet niet anders dan beamen. Dat is het enige.
Maar dit enige is wel de grootste poging die een bewust-zijn kan nemen. En daarom vind ik deze drie kunstenaars hoopvol. Zij ondernemen iets dat de mogelijkheid geeft om ons te verhouden tot deze opening, tot de kern van ons bewust-zijn. Dit is een poging die geen enkele zekerheid biedt. Het kan mislukken zoals Icarus die te dicht bij de zon kwam of het kan, bijna ondanks de maker, iets laten gebeuren.

Alles goed en wel vraagt u zich misschien af, maar levert het ook goede kunst op? Ja, soms schittert er iets. Maar ik wil daar meteen bij opmerken dat goede kunst of schoonheid naar mijn mening geen doel op zich kan zijn. Schoonheid is denk ik het eventuele gevolg van een gerichtheid op iets anders. Het laat zich niet pakken maar breekt plotseling en onverwachts door. Ik heb het een aantal malen zien gebeuren in het werk van deze kunstenaars en ik nodig u uit om dit ook in uw oog te laten gebeuren.

(ik dank de kunstenaars voor hun enorme inzet en Joke en Jacob voor hun geweldige generositeit)
Ik dank u voor uw aandacht.

Ton Boelhouwer.

Opening TO STAY FOR A WHILE

2009-11-20T21:08:00.004+01:00

TO STAY FOR A WHILE 15 november t/m 19 december 2009

2009-11-20T21:04:00.001+01:00

Chromodomo - Jochem van der Spek - station NS Groningen

2009-11-01T01:38:00.003+01:00

CHROMODOMO K09

2009-10-20T22:56:00.004+01:00

Light - colour - space

Almost everyone nowadays makes photos and films about the most diverse matters. Sites like YouTube show all kinds of recordings of a whole range of phenomena. Nature recordings represent one category in particular that frequently offers splendid glimpses of beauty, extending from films of the ‘Northern Lights’ to the colours of the deep sea and the plumage of birds. A feast of colour and light.
The other side of the coin is what is called ‘light pollution’. Within a very short time, the Earth has been inundated, as it were, by light and colour. From the invention of the light bulb to neon advertisements, TV sets, street lighting, and all styles of multimedia: there has been almost no moment of escape. Recordings of the Earth from a certain distance demonstrate this clearly: one huge indulgence of light and colour.

What effect does this permanent fairground of colour and light, this excess, have on people? On their perception, their powers of distinction, their concentration, for example. In this context, how do artists relate to this development?
A short time ago, we saw an exhibition with young artists. To our surprise, almost every possible colour was absent from the exhibition. And the representative means also displayed a refreshing simplicity. There were slide shows instead of films, overhead projectors, empty rooms with sound. As far as we know, the exhibitors had not been chosen on the basis of their reticence.

For this Chromodomo exhibition, K09 sought out the various ways that artists deal with colour and/or light in their work. The selection consists of a number of artists who have incorporated new media into their work and a group of artists who make use of more traditional resources.
Each of these categories also includes other artists who, on the one hand, explore the possibilities of the visual resources to the limits, and, on the other, artists who precisely reduce these resources to a minimum.

A number of artists were given a specific assignment, referring to concepts such as ‘much’ or ‘little’ and ‘large’ and ‘small’. Thus, there is mention of a dialogue, guided by K09, between the work of various artists. In all cases, each artist was asked to create a work especially for a particular space.

It is not our task to provide such information in advance. The intention of this exhibition is to present an experience of the work in the space in question, and differences in experiencing diverse spaces.

K09: Jacob van der Veen / Joke Vos

opening chromodomo 20 september 2009

2009-10-19T22:56:00.007+01:00

foto's: Hans van Aalst

Chromodomo, Multiple Venues, Groningen, The Netherlands

2009-09-29T19:32:00.001+01:00

Chromodomo, Multiple Venues, Groningen, The Netherlands

Posted using ShareThis

OPENING CHROMODOMO 20 SEPTEMBER

2009-09-10T22:05:00.002+01:00

LUMEN

2009-07-06T19:44:00.003+01:00

LUMEN 30 mei t/m 5 juli 2009

2009-05-30T13:34:00.003+01:00

OPAQUE SURFACE 19 april t/m 24 mei

2009-04-06T12:03:00.003+01:00

Petri Leijdekkers bij opening van Bob Bonies 1 maart 2009

2009-04-06T11:52:00.004+01:00

Dames en heren

K09 blijft bestaan. Het leek er even op dat dat niet zou gebeuren omdat de Groningse Kunstraad met alle waardering die ze had voor de ruimte, haar programma en prestaties, toch anders koos bij haar vaststelling van het subsidieadvies aan de stad voor de Gemeentelijke plan-periode 2009-2013. Maar na hard werken van de initiatiefnemers Joke en Jacob kwam het goed. Zij wisten ondersteund door o.a. kunstenaars, medewerkers van het museum, Academie Minerva en het Kunsthistorisch Instituut van de universiteit de gemeenteraad ervan te overtuigen van de ruimte moest blijven voortbestaan.

En dat is goed.

Want de betekenis van K09 is groot omdat ze een kunstopvatting vertegenwoordigt dat zo rijk is, dat het eigenlijk zijn weerga niet kent omdat de grenzen van dit geestelijk erfgoed door haar abstracte waarden de levenszin beroert van velen en voor iedereen overschrijdbaar zijn door de vele betekenislagen die zich al ziende openbaren. Want er is geen willekeurige natuurvorm waar deze kunst zich aan heeft te houden, wel structuur, structuur ontleend aan wetten: van de natuur, mathematische formules of compositorische wetmatigheden afhankelijk van het vlak, de elementen op het vlak en de persoonlijke structuren van de kunstenaar.

Dat maakte de ontwikkeling van de abstracte kunst in de jaren 60 zo fascinerend. Het onderzoek naar de elementen, het vlak, in kwadraten, in segmenten, moduleringen en kleurverlopen. Alles uiterst gedetailleerd ook vaak opgeslagen op papieren, in reeksen en in mappen. Minimale kunst, voor iedereen hanteerbaar, losgekomen van de mythe van de kunst.

De-mythologisering was de kunst ontdoen van haar verleden waarin de kerk en sociale bovenlaag de grondtoon vormden. De-mythologisering was ook de kunst ontdoen van zijn individuele grondtoon, het individuele gebaar, de toets waarin de artistieke persoonlijkheid de imponerende grondtoon vormde.
De geometrisch abstracte vormentaal was de taal bij uitstek van deze de-mythologisering.
Hiermee werd de geometrische kunst het beeldend signaal bij uitstel van de socialisering van de kunst

De oorprong lag in Rusland bij Malevic, Lissitsky en Rodchenko. In 1915 schilderde Malevic het zwarte vierkant. Een uiters spannend schilderij waarmee hij in voor die tijd extreme simpelheid de vorm en grenzen van het vlak bepaalde. Maar dit beeld had nog een mythe. Het werk was nog mystiek en had dus een traditie. Malevic hing het in de hoek van de kamer waar traditioneel de icoon van de pantocrator Christus hing.
Meer in de trant van de sociale revolutie werkte Rodchenko. Zijn rode, zwarte en witte schilderijen wilden alleen nog maar object zijn en dus voor iedereen! Een extreme stap tégen de traditie.

Ook Van Doesburg zocht die spanning. Steeds hardnekkiger ging hij vanaf 1920 op zoek naar modules in zijn werk, naar de universele vorm zoals hij dat noemde. Dit leidde tot spanning tussen hem en Mondriaan die ook wel een kleine periode met die gedachten had gespeeld maar daar toch vanaf was gestapt. Ook voor Mondriaan bleef de mythe gelden, het schilderij als filosofie, terwijl Van Doesburg steeds meer industrialiseerde.

De groep die in 1966 in Apeldoornse Van Reekumgalerie exposeerde in de tentoonstelling ‘Nieuwe Abstractie’, een initiatief van de kunstenaar/ kunsthistoricus Frank Gribling, bestond uit kunstenaars die iets hadden met die geobjectiveerde vorm. Zij reageerden allen op de ‘primitieve lichamelijke dramatiek’ (zoals Gribling het noemde) van Cobra en het Abstract Expressionisme, dus ook op het surrealisme en alle mythes die daarmee werden gemaakt. Tot deze exposanten behoorden behalve Carel Visser, Pieter Engels en Frank Gribling zelf, Ad Dekkers, Peter Struycken en Bob Bonies. Zij wilden in eenvoud en zuivere verhoudingen de waarheid vinden, door eenvoudige materialen, eenvoudige structuren en eenvoudige systemen om op deze manier beeldende kunst zijn brede sociale hanteerbaarheid te geven. Alledrie wilden ze het systeem van de ruimte inzichtelijk en hanteerbaar maken.
Struycken sprak over de voortzetbaarheid die hij in zijn werk wilde tonen. In de reeksen die hij in 1969 door middel van het gebruik van een computersysteem voor het eerst toonde, wilde hij een beeld van die ‘voortzetbaarheid’ geven, een uitsnede uit de oneindige ruimte, het beeld van een veel groter geheel dat zich buiten het vlak in een infiniteit aan variaties lijkt voort te zetten.
En dat zien we ook bij Dekkers, die in witte vlakken door eenvoudige zaagsnedes de hele kosmos wilde vangen. En in het werk van Bonies, in zijn curves, zijn punten, zijn lijnen als snijpunten, snijlijnen en segmenten van cirkels die oneindig zijn en waaraan het schilderij een simpel houvast biedt.

Bonies was naast het werk in zijn atelier ook sociaal zeer actief, als lid van de ‘Liga nieuw beelden’ die zocht naar een balans tussen kunst en leefomgeving en kunst en industrie. Door actief lidmaatschap van de BBK, de ‘Bond van Beeldende Kunstenaars’, door de oprichting van de BBKA, de ‘Bond van Beeldende Kunst Arbeiders’ waarmee hij die socialisering hoopte te vinden. Kunst en verbeelding voor allen. En daartoe hoort ook en dat toont de consequente drive in hem, zijn 13 jarig directeurschap van de vrije academie. Die bijzondere academie in Den Haag die in 1947 werd opgericht door de Livinus van de Bundt vanuit het ideaal om de creatieve productie voor iedereen toegankelijk te maken.

Zoals Barnett Newman zocht naar een beter leven via kunst (Hij stelde zich zelfs kandidaat voor het burgermeesterschap van New York) zo is ook Bob Bonies eigelijk altijd in de weer geweest om de sociale potentie van de autonome kunst te activeren.

En dat doet hij ook als schilder. Door zijn formaten geeft hij de kijker gelegenheid om op te gaan in het beeld, in de beelden om hiermee deel te nemen aan het gigantisch vermogen dat schilderkunst eigenlijk heeft. Hij verwijst met waardering naar kunstenaars die ook op zijn manier de wereld wilden tonen, zoals Clyfford Still, Ellworth Kelly, Max Bill en Richard Lohse.

En dat maakt K09 zo’n rijke galerie. Steeds weer beloop je hier de geschiedenis van de abstracte beeldende kunst die meer dan welke kunst ook poogt tot ordening te brengen. Artistieke ordening. Ordening van een wereldbeeld in het geval van Bob Bonies door voortgang, draaiing, verplaatsing van assen, en weglating.

Het is niet de eerste keer dat Bonies in Groningen zijn werk laat zien. In 1970 bezette hij samen met studenten van de academie en leden van de BBK Minerva. In 1972 maakte hij vanuit de BBKA, solidair met de ontslagen werknemers van de strokartonfabrieken in Oost Groningen een expositie in het Groninger Museum met objecten gemaakt van strokarton. Eind jaren 70 toonde hij zijn autonome werk in Galerie Magazijn, het toenmalige podium van Gemma Polder. En permanent vind je Bob Bonies in de kleurencompositie van het voormalig distributiecentrum van de PTT dat je ziet als je wacht op de trein in het Centraal Station van Groningen.

Graag open ik de expositie.

Petri Leijdekkers, maart 2009

FINISSAGE CONCREET

2009-04-01T15:58:00.003+01:00

CONCREET 1 maart t/m 5 april

2009-03-01T00:13:00.005+01:00

PS 1999 - 2009 17 januari t/m 20 februari

2009-02-09T12:47:00.002+01:00

PS 1999 - 2009

2009-01-17T13:56:00.003+01:00

LIGHT AND SPACE - part two 30 november t/m 4 januari

2008-11-24T23:35:00.005+01:00

Disordered state of mind with incoherent speech &hallucinations; wildly excited mood

2008-11-10T21:55:00.005+01:00

foto:© Mart van Dijk

foto:© Mart van Dijk

Frank Sciarone - opening 19 oktober 2008

2008-10-20T00:05:00.005+01:00

K 09

Hoe te reageren op de kwaliteiten van een ruimte?
Moet ik reageren op de kwaliteiten van de ruimte?
Heb ik een idee over de kwaliteiten van de ruimte?
Welke kwaliteiten van een ruimte wens ik voor mijn werk?
Komen de wensen die ik heb omtrent de kwaliteiten van een ruimte overeen met de kwaliteiten van de expositie ruimte K 09?

Omdat ik ideeën heb over de kwaliteiten die ik wens voor de ruimte waarin mijn werk komt te staan, moet ik reageren op die ruimte door middel van de wijze waarop ik mijn werk in die ruimte plaats. Anders is het mogelijk dat ik, in naiëviteit, de kwaliteiten van de geboden ruimte verwar met de kwaliteiten die ik wens.

Eén voorbeeld: wanneer ik voor mijn werk een museale plaatsing wens, dan lijkt mij het deel van het Groninger Museum waar de expositie “Gebaren van Verf” plaatsvond ideaal: klassieke fijne vloer, mooie verhoudingen van de zalen, goed op elkaar aansluitend, een plattegrond à la oude van Abbe Museum: helemaal goed. De opstelling van mijn werk in die zalen zou ‘probleemloos’ zijn: het komt het werk ten goede en het museum biedt deze kwaliteit. Eigenlijk reageert hier de museumzaal op het werk dat gaat komen, hoe tegenstrijdig dit ook lijkt: de architectuur gaat vooraf aan de expositie. Hier hoef ik nauwelijks te reageren: de kwaliteit van de ruimte is de jas die past bij het werk.

Een dergelijke museale kwaliteit is niet aanwezig in Kunstruimte 09. Kunstruimte 09 is een soort ruime woning die een beetje is uitgebroken. Hier past een bankstel en t.v. met wat planten. Mijn werk heeft geen overeenkomsten met de kwaliteiten van de ruimte, hoe prettig ik die ook vind, sympathiek, menselijk, rustig, mooi licht, wel wat smal is het pand.
Museaal betekent dat het werk zoveel ruimte meekrijgt als ’t uit zichzelf opeist > dat is de kwaliteit van de museale ruimte. Bij K 09 is dat onzin, die ruimte is er niet en ik moet ook niet doen alsof. Dus krijgt ’t werk die ruimte niet. Het werk krijgt weinig ruimte: je moet er wel langsheen kunnen, zoals dat op mijn atelier ook ’t geval is, het is ‘vol’ maar elk werk is goed te ervaren, meer ruimte dan noodzakelijk is niet gepast. Dat schept ruimte: voor veel werk! Een hele andere ruimte: in elkaar overlopend waartussen de bezoeker zich bevindt. Op deze manier kan ik veel laten zien en wordt de Kunstruimte vol. Ik stel me voor dat de Kunstruimte wel twee keer zo groot voelt nu het werk het pand ‘oprekt’! Nu kan ik ‘RAL’, ‘3D’, ‘Átomon’, ‘Houtje’, ‘Palladio’, ‘Cunault’ en misschien nog wel meer tonen! Én creëer ik een gedeelte waar werk aan de muur hangt zonder dat de ruimte die dat opeist gedeeld wordt met ruimtelijk werk. Ik zou zeggen: de kwaliteit van de expositie, om die te zien: kijk dan langs de kunstwerken heen. Zoals de reductiekaart, uit 1748, van Giambattista, die hierop aangaf wat alle openbare ruimte, op dat moment, in ROME was. Er was veel meer ruimte dan ogenschijnlijk ’t geval was: alle openbare gebouwen werden als pleinen, een kerk was een openbare ruimte. Er was plotseling veel meer openbare ruimte dan voorheen, maar die ging nergens af, nee in dezelfde ruimte kwam ruimte bij: het is maar hoe je omgaat met de kwaliteit van de ruimte, deze definieert en inzet.

Frank Sciarone

18 juli 2008

LIGHT AND SPACE - part one 19 oktober t/m 22 november

2008-10-15T22:35:00.003+01:00

Clear Surface

2008-10-06T09:49:00.006+01:00

foto: © Mart van Dijk

foto:© Mart van Dijk

foto: © Ton Mars

Clear Surface 7 sept. t/m 11 okt. 2008

2008-10-05T23:36:00.000+01:00

Werner Haypeter (Dtls.)
Rosa M. Hessling (Dtsl.)
Sinisa Kandis (Kro.)
Ton Mars (Nl.)
Katsuhito Nishikawa (Jpn.)

Curator: Ton Mars

7 september t/m 11 oktober 2008

Zondag 7 september opende de presentatie ‘CLEAR SURFACE’, samengesteld door de Groninger kunstenaar en docent van Academie Minerva en het Frank Mohr Instituut Ton Mars.
Een presentaite met, speciaal voor de expositie uitgezocht, werk van internationale kunstenaars. Licht en kleur spelen een verbindende rol in de presentatie.
Zo hangt er een werk van de Duitse kunstenares Rosa M Hessling, waarbij de kleur verandert van groen naar blauw en dieppaars, al naar gelang de lichtval en de kijkpositie. De werken van de Japanner Nishikawa (opgebouwd uit lagen perspex) aborberen het licht veeleer en worden daardoor geheimzinnig en diffuus. Sinisa Kandic uit Kroatie gebruikt o.a. gezandstraald glas voor complexe en gelaagde werken, waarin archtectuur en perspectief een rol spelen.Het werk van Werner Haypeter (Duitsland) is een combinatie van mat en glanzend, o.a. door het gebruik van epoxiehars voor zijn werk. Van Ton Mars zelf hangen in- en buiten K09 ruimtelijke objecten van pespex.
Van- en over de presentatie zal een kleine publicatie worden gemaakt.

CLEAR SURFACE 7 september t/m 11 oktober

2008-09-03T15:24:00.002+01:00

SMALL WORKS - 19 juli t/m 30 augustus

2008-07-21T19:09:00.010+01:00

Expositie van collectie en stock met werk van Jerry Keizer, Vincent Hamel, Eric de Nie, Tomas Rajlich, Alie Waalkens, Jan van der Ploeg, Henk Peeters, W.J.M. Kok, Betty Simonides, Mark de Weijer, Anneke Klein Kranenbarg, Rom Gaastra, Jan Maarten Voskuil en Kees Visser.

donderdag t/m zaterdag van 13.00 - 17.00

gesloten van 8 augustus t/m 22 augustus

PILOT 1.2 verlengd tot 13 juli

2008-07-07T15:12:00.004+01:00

Om iedereen die de presentatie van Twan Janssen - Pilot 1.2: Shrines, Stars & Affirmations nog niet gezien heeft in de gelegenheid te stellen dit alsnog te doen wordt de expostie verlengd tot 13 juli.

PILOT 1.2 :Shrines, Stars & Affirmations

2008-05-26T19:34:00.002+01:00

Overzicht DOP

2008-05-21T14:51:00.003+01:00

Dynamics of Painting

2008-04-08T00:45:00.002+01:00

openingswoord Petri Leijdekkers

2008-03-02T23:38:00.003+01:00

77, 78, 79
W. J.M. Kok, Guido Münch en Henk Peeters
Kunstruimte 09
Tot 6 april 2008

De vanzelfsprekendheid van de kunst die hier vanaf vandaag te zien is, uitte zich reeds bij de opbouw van de tentoonstelling. Geen van de kunstenaars had ooit met elkaar in een dergelijk project samengewerkt, maar de opbouw voltrok zich zonder vergadering, zonder plan als een organische vanzelfsprekendheid. Ontsproten aan de gedachte van Wim Kok ziet u hier het werk van W.J.M. Kok zelf, Guido Münch en Henk Peeters bij elkaar gebracht. Wim Kok is in 1959 geboren en had zijn opleiding in Breda en Enschede, Guido Münch is van 1966 en studeerde in Karlsruhe en Henk Peeters dateert uit 1925 en studeerde in Den Haag.

Wim Kok bracht de expositie bij elkaar. Hij zocht bewust naar meer dan twee kunstenaars en wilde de inhoudelijke verwantschap en communicatie hierin een rol te laten spelen. Meer dan twee om een dwangmatige dialectiek te voorkomen en een onbepaalde reflectie mogelijk te maken. In de drie waarvan het werk hier is te zien spreekt de visualiteit, de schoonheid, de conceptualiteit, de interactive speelsheid, maar bovenal de relatie die elk werk zoekt met de objectmatige werkelijkheid. De werkelijkheid van de omgeving waarin de beelden van de stad, het kunstwerk van de ander of de uiting van een grafisch beeld, maar ook visuele cliché’s, een specifieke betekenis hebben.

Bij alle drie toont hun kunst een continuum van het leven en legt de nadruk op het doorgaande proces, de recycling van vormen. materialen, ideeën en verhalen.

De werken zijn stuk voor stuk gelaagd. Ze zijn niet voor een gat te vangen. Zoals het leven gelaagd is en onder elk resultaat weer een ander iets te vinden is dat functioneert in het altijd verdere gaande patroon van de wording, zo is elk beeld hier niet van gisteren maar verwijst het, hervindt het en blijft het actueel. Het is een reciprociteit waarin de concepten, de werkwijzen en de beelden in elkaar grijpen. De beelden verwijzen niet direct maar laten alle duidingen open. Dat is de kracht van het autonome beeld, het beeld an sich, van het abstracte beeld.

Duchamp bracht het dagelijkse ding op het podium van de meerduidigheid, en maakte het hierdoor tot object van vrije interpretatie. En dat deed hij met alle dingen: ook de kunstobjecten en de onderwerpen van kunst. Zijn concept van de ‘ready made’ verruimde het arsenaal van de kunst, van natuur tot cultuur. Vanaf dat moment werd de wereld enorm veel groter en konden elementen van cultuur waaronder het kunstwerk, naast de natuur (het naakt, het stilleven), en de historie, dienen tot object van kunst. Hiermee wist de kunst eindelijk in het domein van de schepping binnen te treden.

Stond de wereld bij Mondriaan nog in sterke relatie met met de zichtbare natuur, en kon hij niet anders dan via een systematisch afpellen van gevels en bomen deze relatie de vertaalslag geven naar zijn werk, bij van Doesburg lag dat al anders, hij dacht in vorm relaties, modules en maakte zich objectmatig los. Na de oorlog in New York werd het beeld natuur op zich met zijn ritmen, ruimten en figuren en verschafte het de vrijheid voor onderzoek naar de figure-space relationship. Het kunstwerk was werkelijkheid geworden en niet langer een afspiegeling daarvan.

In de jaren 50 en 60 ging dat verder door een zich volledig los willen maken van het emotionele aspect dat door een traditie van expressionisme en surrealisme in sterke mate de moderne kunst was gaan bepalen. De informele groep, waarin Cor de Nobel, hier pas geleden aanwezig in een tentoonstelling van tekeningen, in Dordrecht een belangrijke rol speelde en de daaruit voortkomende Nulgroep wezen deze onderbuikse menselijkheid af en zochten naar de aardse structuur, de objectieve ruimte en niet gearticuleerde eeuwigheid door abstractie waarin op een geweldige manier de relatie met de werkelijkheid werd behouden, niet alleen behouden maar juist een heel actieve rol ging spelen. Zij traden in het voetspoor van Duchamp en Amerikanen als Elsworth Kelly. Hun namen waren Jan Schoonhoven, Armando, Jan Henrikse en Henk Peeters. Ze hadden contact met kunstenaars die met hetzelfde bezig waren, in Milaan (Piero Manzoni) en in Parijs en Düsseldorf (zoals Yves Klein, Gunther Uecker en Otto Piene)

---

Alle kenmerken van de beeld-werkelijkheid ontwikkeling die ik hiervoor noemde, zijn terug te vinden in deze prachtige tentoonstelling: de visualiteit, de schoonheid, de conceptualiteit, de objectmatigheid, de ‘ready made’ en interactive speelsheid

W.J.M.Kok werkt in reeksen zonder hierin volledig te willen zijn. De reeksen komen voort uit een door hem bedacht serieel systeem of een systeem dat reeds bestaat, bijvoorbeeld een regelmatige cijferreeks of een specifieke herhaling in het alfabet. Zodra hij de systematiek heeft bedacht is hij vrij en kan objectmatig zijn reeksen maken. Deze reeksen hebben over het algemeen een monochroom karakter, maar met dit verschil dat onder de bovenste zichtbare laag zich werkingen verraden die duiden op een gelaagdheid waarvan het zichtbare oppervlak slechts het deksel vormt. Zodra de serie is gemaakt doet hij afstand van deze dwangmatige vorm door deze zonder binding te laten spreiden. In zijn werk ervaren we op intrigerende wijze een vanzelfsprekend omgaan met de wereld door kleuren te printen met gevonden stukken hout, de verf te nemen die nog over is van een voorafgaand project, ready mades te nemen als drager zoals gevonden papierstukken en bestaande voorwerpen als tafels (zo maakte hij een serie werken op tafelvlakken die met poten tegen de muur waren bevestigd) en door op te gaan in het werk van een ander.

In het werk van Guido Münch zien we sterke betrokkenheid met de wereld door een directe relatie aan te gaan met de ruimte waarin de tentoonstelling plaatsvindt. Zijn werk recycled de visuele uitingen van de straat, de bedrijven met hun logo’s, iconen zoals het testbeeld van TV en beeldcliché’s zoals het historische beeld van de vier mannen met hun zwaarden in het schilderij ‘De eed der Horatiers’ van David als symbool voor de kracht van de Franse revolutie en de vorming van de staat, en van stripverhalen zoals Superman (rood in voorzaal) waarvan hij het logo tot autonome uiting maakt in een monochrome beschildering van planken die hij vond in een kast. Samenwerking, interactie is voor hem van wezenlijk belang. Samen met Duitse kunstenaarsvrienden Lars Breuer, Sebastian Freytag en Jan Kåmmerling heeft hij in Düsseldorf een ruimte waarin ze onder de naam ‘Konsortium’ exposeren, gezamenlijk optreden. Dit alles als onderdeel van zijn kunst waarin de reciproke werking, de communicatie, een belangrijk rol vervult.

Eeuwig jong blijft het werk van Henk Peeters. Hij was de woordvoerder van NUL in Nederland en bleef dat al de tijd ook toen Nul in 1965 werd opgeheven en hij zijn werk meegaf aan de vuilnisman. Hij maakte een deal met de conceptuele Manzoni door Europa op te delen in Noord en Zuid en hiermee elkaars territorium af te bakenen. Met het werk van Peeters wordt dan ook een ander kenmerk toegevoegd aan de kenmerken die ik reeds noemde en dat is humor. Een geweldige lichtvoetigheid, alsof hij het erop blaast. Samen met Duchamp vind ik hem de koning van de multiple. Het kunstwerk zonder schroom herhaald waardoor het meer dan wortel schiet. Je krijgt in het kleine bestek van deze show een heel mooi overzicht van zijn werk, van veertjes, haren, watten en schroeisels tot koeien, van nul tot nu, werk dat van geweldig belang was en is in de moderne en postmoderne kunst van Nederland.

Het gemak waarmee ze gisteren met elkaar de verdeling maakten, was een associatief proces, vol respect en verhalen op weg naar het uitzonderlijke beeld dat we nu voor ons hebben. Dat maakte het voor mij des temeer een eer om dit hier vandaag te mogen openen.

Kunstruimte 09 bestaat ondertussen al weer meer dan drie jaar. Ze blijkt zich met haar tentoonstellingen meer en meer onmisbaar te maken voor het culturele klimaat in de stad en het kunstonderwijs. Deze tentoostelling is daar eeen schitterend vorobeeld van. Proficiat.

Petri Leijdekkers

...76,77,78...

2008-03-02T01:01:00.001+01:00

COLOUR AND MATTER

2008-02-20T18:20:00.007+01:00

Colour and Matter

2008-01-14T22:38:00.000+01:00

opening dynamics of drawing 2 dec 07

2007-12-05T17:34:00.002+01:00

Allie van Altena, Arjan van Es, Cor de Nobel, Jochem van der Spek

2007-11-25T14:49:00.001+01:00

Dynamics of Drawing

2007-11-25T14:37:00.000+01:00

Kees Visser

2007-10-14T23:40:00.000+01:00

Colour Matters - Part Four

2007-10-14T23:28:00.001+01:00

De expositie Colour Matters - Part Four is de vierde in een reeks exposities, in de afgelopen 3 jaar, waarin de diversiteit aan niet-verhalende beeldende kunst werd gepresenteerd. Met de vierde aflevering wordt de reeks (voorlopig?) afgesloten. Het geheel heeft geresulteerd in 4 boeiende exposities, waarin overeenkomsten en verschillen in opvattingen en materiaalgebruik in een lucide samenhang te zien waren. In het verlengde van deze presentaties werden en worden een reeks deelnemende kunstenaars gevraagd solo of in interessante duo’s een expositie in K09 in te richten naar eigen inzicht.

De exposities ‘Colour Matters’ gaan vergezeld met de uitgave van 2 boeken. Deze pretenderen niet een volledig overzicht te geven van de ‘abstracte kunst’. Wel laten ze een dwarsdoorsnede zien van wat er aan ‘kleur’, “materiaal’ , in combinatie met een ‘klare lijn’ en een helder idee voor boeiende kunst wordt gemaakt. Klassiek-moderne opvattingen worden afgewisseld met experiment en vernieuwing. Het toont aan dat de menigmaal doodgewaande en als anachronistisch betitelde schilderkunst springlevend is. Sterker nog, wij geloven dat de belangstelling voor het beschouwende en contemplatieve in de kunst, zoals dit in menig hier getoond kunstwerk aan de orde is, alleen maar in betekenis en zeggingskracht zal toenemen. Wij beschouwen de Kunstruimte 09 zelf zo langzamerhand als een vrijplaats in een samenleving waarin weinig ruimte meer is voor reflexie.

In aanvang startten we vrij onbevangen. De titel van de eerste expositie (Abstracte Salon) refereert hier nog aan. In deze expositie verzamelden we werk van kunstenaars die we kenden of waarvan we hoopten dat ze werk voor deze expositie ter beschikking zouden willen stellen. Het resultaat overtrof onze verwachtingen. Het leek of, als gevolg van deze expositie, allerlei mensen ‘’wakker werden’. Mede als gevolg hiervan werden we zelf geconfronteerd met onze eigen verantwoordelijkheid in deze. Is dit slechts een hobbyistisch aardigheidje of pretenderen we hier meer mee? We hebben duidelijk gekozen voor het laatste. Dat brengt met zich mee dat er een zekere mate van verantwoording voor het soort kunst en de kunstenaars die wij laten zien moet zijn. Met name de al snel opkomende discussie over het begrip ‘abstract’ (als contrair aan het begrip ‘figuratief’) en meer precies de achterhaaldheid van het begrip, volgens sommigen, heeft geleid tot aanpassingen. Wij hebben het nu niet meer over b.v hard-core abstracte kunst, maar over kleur en materiaal als basiselementen voor beeldende kunst en, in het verlengde daarvan, over materiaal en idee (in filosofische zin: over ‘materialisten’ en ‘idealisten’). Daarnaast heeft het begrip ‘schilderkunst’ een betekenisverandering ondergaan. Veel kunstenaars beschouwen schilderkunst niet meer als louter ‘verf op een drager’, maar beschouwen het veel meer als een verzamelbegrip voor gebruik van diverse materialen. Het gevaar van beide tendensen is een algehele begripsvervaging. Immers, als begrippen als ‘abstract’ en ‘figuratief’ niet meer terzake doen en onder ‘schilderkunst’ alles kan worden verstaan wat een schilderkunstige verbeelding inhoudt, zijn het zinloze begrippen geworden. In termen van concrete programmering zou dit een inhoud van ‘vlees noch vis’ betekenen. Dat willen wij niet. Voor kunstenaars zelf is het ondertussen heel duidelijk geworden ‘wat wij als K09 willen’ en het blijkt dat K09 in dat opzicht in Nederland vrij uniek is. Wij hebben het zelf daarom liever over kunst die een eigen werkelijkheid creëert, in veel gevallen concrete kunst te noemen, ongeacht de uitgangspunten waar het werk op is gebaseerd (d.i. b.v. formele of informele principes, abstracties van waarnemingen etc.). De uiterlijke verschijning (verf of geen verf) doet daarbij minder ter zake.

Naast bovenstaande kunsthistorische overwegingen, waarin K09 een eigen plaats heeft verworven, spelen algemene bedreigingen voor de beeldende kunst een rol bij onze opzet. De algehele tendens om alles in markteconomische termen van vraag en aanbod te vertalen (inherent aan onze kapitalistische samenleving, maar tegenwoordig een allesbepalend issue geworden), dat voor het ‘soort kunst’ dat k09 propageert niet direct gunstig is. En de verdere annexatie van kunst door de politiek. Daarmee bedoelen wij de neiging om beeldende kunst te zien als ‘sociaal smeermiddel’ voor sociale problematiek; het propageren van ‘maatschappelijk relevante’ kunst, waarbij de kunstenaars in kwestie als een amateur-sociaal werker fungeert. Alsof de politieke beleidsmakers door de voordeur de eigen Sociale Academie-achtergrond uit de jaren 70- en 80 van de vorige eeuw, via de beeldende kunst, wensen te concretiseren. Dit is niet wat wij als uitgangspunt of doel van beeldende kunst zien. De beeldende kunst heeft geen vooropgezet economisch nut, noch een sociaal-cultureel uitgangspunt, net zo min als literatuur of muziek. Wat de beeldende kunst wel kan is een reflexie bieden op ‘het menselijk bestaan’ en dat is wat K09 met haar programma beoogt.
In de vorige CM - aflevering lag de nadruk vooral op de materialiteit van het getoonde werk. (bij Ton Boelhouwer, Klaas Kloosterboer en Albert Oost bijvoorbeeld). In deze aflevering lijken constructivistische elementen de overhand te hebben. Dit is overigens niet bewust. Er worden geen kunstenaars bij elkaar gezocht die vergelijkbaar werk maken. Eerder het tegendeel. Het is m.a.w. toeval (of niet?)

Een nestor van de constructivistische, concrete kunst in deze expositie is Bob Bonies (Den Haag). Onlangs waren we op zijn atelier (zeg maar gerust ateliers) en daar hing een ruim exposé van werk van de afgelopen 40 jaar. Daar krijgt men ook inzicht in het procédé, dat begint met ruitjespapier en via kleine ‘prototypes’ resulteeert in groot werk. Recent werk was ogenschijnlijk nog eenvoudiger van opzet dan voorheen, maar tegelijkertijd ook zeer dynamisch. (Ook een kunstenaar die al zo’n 40 jaar met een elementair basisgegevens werkt kan weer verrassen). In de expositie CM-3 hing werk van een exponent uit een jongere generatie constructivisten (Jan Maarten Voskuil). Ook dit werk wordt van te voren ‘uitgedokterd’ en daarna geconstrueerd. Omdat deze werken uit losse elementen bestaan kunnen ze, naar believen, op allerlei manieren in elkaar worden gezet. De opvattingen van Voskuil zijn minder streng en wellicht geldt dit aspect sowieso voor jongere generaties. Zoals elders betoogd (door b.v Martijn Schuppers n.a.v. de door hem samengestelde expositie “BSTRCT”) bekommeren kunstenaars zich tegenwoordig minder om termen als ‘abstract’ of ‘figuratief’ of ‘schilderkunst’. Men zou kunnen beweren dat het werk daarmee eclectischer en vrijblijvender wordt, maar in het geval van Voskuil is daar zeker geen sprake van. Overigens zagen we bij Bonies nog een werk hangen dat er uit zag alsof het vandaag was gemaakt. Er was een ruimtelijk element in opgenomen van perspex dat, desgewenst vervangen kon worden door een element in een andere kleur. Naar analogie met een werk Voskuil, welhaast. Dit werk was echter niet van vandaag, maar van zo’n 40 jaar geleden.

Constructivistische en geometrische elementen zien we op deze expositie ook terug bij anderen. In het werk van Henriëtte van ‘t Hoog (Amsterdam) bijvoorbeeld, waarbij perspectieflijnen ruimtelijke illusies oproepen. Of in het werk van Luc Hoekx (België) en Hans Goudsblom (Groningen). waarin op een meer intuïtieve wijze waarneming tot vereenvoudigder vormen zijn teruggebracht. Bij Goudsblom laag over laag met olieverf op doek. Bij Hoekx in olieverf op acrylaatglas. Bij Goudsblom leidt dit tot opaak werk in dikke lagen verf, bij Hoekx tot transparnte schiderijen, waarbij de voor- en achterkant en het pesrpex als drager een rol spelen.En in het werk van Jeroen Glas (Arnhem) waarin een simpele vorm en letterlijk licht tot een concreet object wordt en verder bij Frank Sciarone (Groningen), die zich vaak bediend van geometrische vormen met de nodige afwijkingen om werk te maken dat misschien het best ‘poëtisch’ kan worden genoemd.

Een andere kunstenaar, die, als Bonies maar op een geheel andere wijze, zichzelf de beperking van een aantal basisregels oplegt is Jerry Keizer (Amsterdam). De grondhouding zou men verwant kunnen noemen, de uitwerking is totaal anders. Zwarte en witte olieverf, een bepaalde kwast en een reeks dezelfde handelingen maken het werk. Een argeloze kijker zou zeggen: het steeds hetzelfde, maar degene die beter kijkt weet beter: elk werk is weer anders dan andere. In het Duits zegt men het treffend: ‘in der beschrankung zeigt sich der meister’. In uiterlijke verschijning hebben sommige werken van Cor de Nobel (Groningen) overigens er wel enige verwantschap mee, terwijl dit werk juist informeel en intuïtiever tot stand komt.

Twee kunstenaars, die zich niet in bovenstaande termen van constructivistisch, conceptueel of fundamenteel laten vatten, maar een eigen vormentaal hebben ontwikkeld zijn Roland Schimmel (Arnhem) en Bart Vandevijvere (België). Het werk van Schimmel is gebaseerd op nabeelden van waannemingen, incluis de ‘blinde vlekken’ die te lang in een licht kijken kan opleveren. Op schilderachtige wijze worden mysterieuze ruimtes vol licht en kleur opgeroepen. De schilderijen van Vandevijvere zijn concreter, maar even raadselachtig. Op intuïtieve wijze wordt muziek (m.n. hedendaagse klassieke muziek) omgezet in beelden, die zich kunnen laten lezen als visuele partituren, maar evengoed gezien worden als puur esthetisch genoegen. Zelf kunnen we beide kunstenaars niet geheel vrijpleiten van enige romantiek.

De laatst te noemen kunstenaar op deze presentatie is Nan Groot Antink (Tilburg), die zich in haar werk de meest letterlijke vertaler toont van de titel van de expositie: ‘Colour Matters’. Eeuwenoude procedures voor het maken van kleurstoffen uit diverse materialen is de basis voor haar werk, dat bijna in zijn pure vorm wordt getoond.

september 2007
Jacob van der Veen

opening cm4 9 september 2007

2007-09-10T13:03:00.001+01:00

COLOUR MATTERS - PART FOUR

2007-09-08T22:19:00.001+01:00

COLOUR MATTERS - PART FOUR

2007-09-03T16:45:00.001+01:00

Opening : Zondag 9 september om 15.30 uur

Eric de Nie 13 juni t/m 14 juli

2007-06-05T23:43:00.000+01:00

Ton Boelhouwer

2007-05-21T23:58:00.000+01:00

opening 29 april 15.30

2007-04-28T20:32:00.000+01:00

vanaf 29 april Herebinnensingel 11

2007-03-22T00:14:00.000+01:00

De Kunstruimte 09 is verhuisd van de Herebinnensingel 9 naar Herebinnensingel 11, slechts enkele stappen verderop.
Vanaf 29 april zet K09 haar programma voort met een expositie van Ton Boelhouwer uit Maastricht.

16 RSP A en B

2007-01-26T09:30:00.000+01:00

Jan Maarten Voskuil over concrete kunst en handschrift

2007-01-23T23:31:00.000+01:00

*)

"Concrete kunst is een elementaire, natuurlijke en gezonde kunst die de sterren van vrede, liefde en poëzie doet vonken in de hersenen van de mens. Overal waar de Concrete kunst binnenkomt verdwijnt de melancholie en sjouwt zijn grijze valiezen mee, volgestouwd met zijn zwarte zuchten." (Hans Arp)

Het handschrift is misschien wel de grootste vijand voor concrete schilders.
Het handschrift is subjectief, het vestigt de aandacht op de maker van het werk en niet op het werk zelf. Het is een vorm van zelfverheerlijking. Het verwijderen van het handschrift reduceert deze egocentrische neiging die kunstenaars vaak tonen. Daarvoor in de plaats voegt het iets toe. De lijnen worden strak. Zo strak als een hand het niet zou krijgen. Het gaat de concrete kunstenaars niet om hun persoonlijke besognes. Het gaat ze juist om de universele waardes van hun werk. Ze putten uit de formele eigenschappen en mogelijkheden van de schilderkunst. Ze onderzoeken deze en zoeken de grenzen op. Het gaat ze om uiteenlopende zaken als compositie, kleur, materialiteit, ritme en formaat.
Dit wil overigens niet zeggen dat het werk geen emoties oproept. Integendeel, het werk beoogt wel degelijk de toeschouwer te raken. Het valt de bezoeker alleen niet lastig met het gemoed van de maker of met het vertellen van een anekdote, het spreekt de beschouwer aan op zijn eigen zintuigen, zijn eigen waarneming en interpretatie. Deze oproep tot zelfwerkzaamheid en interpretatie veronderstelt een coöperatieve houding bij de kijker. Concrete kunst wil dat de bezoeker opgaat in het fenomenale van het werk; in de kleur, in de compositie, in de concrete ruimte. De uitdrukking: What you see is what you get, kun je goedwillend uitleggen met; des te meer je ziet, des te meer je krijgt. Wat de concrete kunstenaars te bieden hebben is geen ego show, maar een visuele beleving.
De waterscheiding in de schilderkunst tussen de lyriek, figuratie en eclectische zelfreflectie aan de ene kant en het naar universele waardes strevende formalisme aan de andere kant is al zo'n dertig jaar beslecht in het voordeel van de eerste groep. Niet toevallig loopt deze beslechting parallel aan een tijd die ook wel het ik-tijdperk wordt genoemd. Als uitvloeisel van het modernisme is de abstractie zo’n drie decennia geleden in de ban gedaan. De progressieve modernisten werden met terugwerkende kracht schuldig verklaard aan allerlei maatschappelijk falen. Modernistisch denken zou verheerlijking zijn van industrialisatie, van totalitaire regimes en van verregaande nivellering. Er zijn zelfs cultuurbeschouwers die de holocaust wijten aan het modernisme. Allemaal onzin natuurlijk, maar deze post-modernisten hebben er wel voor gezorgd dat destijds broodnodige liberalisering en individualisering z’n intrede kon doen. Want toegegeven voor veel kunstenaars was het hoogtepunt van de modernistische kunst, het minimalisme en de conceptuele kunst, een terreur. Net zoals in het maatschappelijk leven de verzorgingsstaat de individuele ontplooiing eerder leek tegen te werken dan te stimuleren. Maar, de culturele vervlakking en economische ongelijkheid die vervolgens de vrije marktpolitiek als bijwerking met zich mee heeft gebracht doet velen weer tot inkeer komen. Er is weer een roep om solidariteit en sociaal gevoel en misschien heeft dit ermee te maken dat het taboe op abstractie, modernisme en formalisme, dat velen nog steeds met oude tijden associëren, langzaam weer wordt opgeheven.

*) Deze tekst is een deel van de tekst ‘Tape This’, die de gelijknamige groepstentoonstelling in ‘Arti en Amicitia’ in Amsterdam begeleidde (september 2006)

opening 21 januari 15.30 uur

2007-01-17T03:24:00.001+01:00

-LOOP-

2007-01-17T03:02:00.000+01:00

JAN MAARTEN VOSKUIL

21 januari - 24 februari

Van 21 januari t/m 24 februari exposeert jan Maarten Voskuil bij Kunstruimte 09. In -LOOP- wordt de ruimte voor abstracte kunst aan de Herenbinnensingel in Groningen gevuld met een groot locatiegebonden werk waarin de bezoeker letterlijk de schilderkunst kan binnentreden. Daarnaast wordt tijdens de tentoonstelling voor het eerst de publicatie '15.12.06' getoond met daarin een dag uit het leven van het recente modulaire werk '32 Triangular Spare Parts'.

Jan Maarten Voskuil noemt zich schilder, maar je zou hem ook beeldhouwer of zelfs architect kunnen noemen. Hij 'bouwt' ruimtelijke schilderijen en ruimtevullende installaties met modules die hij Spare Parts noemt: losse objecten die op verschillende wijzen aan elkaar kunnen worden verbonden.
Het werk van Voskuil wordt wel eens in verband wordt gebracht met kunst uit de jaren zestig en zeventig als zero en minimalisme. Maar het is alles behalve dogmatisch.
Het werk van Voskuil is speels en het relativeert conventies. In de serie Commodity Act (2005) kunnen kopers van een schilderij bijvoorbeeld zelf het formaat en de compositie veranderen. In de serie Colors By (2004) laat hij collega kunstenaars zijn werk 'inkleuren'. Aanvankelijk gebruikte Voskuil kleur om de vorm van het schilderij te benadrukken. Kleur lijkt in de recente werken nauwelijks meer een rol te spelen. Het werk kent nog enkel het witte oppervlakte dat door z'n glooiingen alle gradaties van licht en schaduw lijkt te herbergen.

Jan Maarten Voskuil studeerde Algemene Letteren aan de Rijks Universiteit Groningen en deed de tweede fase opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem (Ateliers Arnhem).Hij is tevens geregeld als curator actief. In de door hem samengestelde tentoonstelling en catalogus Concrete Zaken (De Nieuwe Vide - Haarlem 2006) toont hij zich een warm pleitbezorger voor herwaardering van het doodgewaande Modernisme, in het bijzonder de concrete kunst. Dit als tegengif voor het doorgeschoten individualisering.

Expositie: -LOOP-
Jan Maarten Voskuil

Plaats: Kunstruimte 09
Herebinnensingel 9
9711 GE Groningen

Opening: zondag 21 januari om 15.30 uur door Ger van Dam , verzamelaar

opening 101206

2006-12-11T14:49:00.000+01:00

opening 101206

2006-12-11T14:45:00.000+01:00

BSTRCT

2006-12-10T00:41:00.000+01:00

“Abstracte schilderkunst kan zich niet meer beroepen op haar vermeende essentie. Haar opgaan of verdwijning in het alledaagse leven heeft haar bevrijdt van Russisch ‘Utopianisme’, de ‘authentieke’ Pollock en de ‘waarachtige’ Mondriaan. Hedendaagse abstractie accepteert haar onderdompeling in banaliteit en heroverweegt tegelijkertijd haar gebroken verhouding met Modernisme”.(1)

Deze tentoonstelling moet een beeld neerzetten van een dwarsdoorsnede van de hedendaagse schilderkunst die is verankerd in een abstracte traditie. En ja, daar gebeurt het: zodra het A-woord valt, is de toon gezet. ‘Abstract? Kun je dat eten?’, vroeg Han Schuil mij toen we over de titel van deze tentoonstelling te spreken kwamen. En nee je kunt het niet eten, ook al is het concreter dan menigeen denkt. En ja, het dient definitie, en nuancering. Een abstracte traditie duidt echter al op iets dat veel groter is. Het enkele woord abstract leidt evenals figuratie tot versimpeling, en foute voor(onder)stelling(en) van zaken Toch worden ze te pas en te onpas gebruikt om maar duidelijkheid te scheppen. Het tegenovergestelde wordt bewerkstelligd. Terminologieën als abstract en figuratief zijn al vele tientallen jaren niet meer toereikend, en hebben hun (aanvankelijke) betekenis reeds lang verloren. Het zijn dan ook achterhaalde termen die niets anders zijn dan handreikingen aan een publiek dat duidelijkheid wenst te krijgen. Deze woorden dekken de nuance en de complexiteit van hedendaagse kunst niet meer. Nooit is exact aan te wijzen waar abstractie begint en figuratie eindigt, en vice versa. Zo ligt bijvoorbeeld aan elk hedendaags non-figuratief kunstwerk een exempel uit de afgelopen eeuw ten grondslag (nog afgezien van het laatste werk dat er in het atelier aan vooraf is gegaan), en dat maakt alle kunst per definitie ‘figuratief’.
Gemene deler in deze tentoonstelling is de hyperbewuste houding van de individuele kunstenaars ten aanzien van de geschiedenis van de schilderkunst. Wat alle kunstenaars gemeen hebben, is het feit dat ze zich bewust zijn van het gegeven dat alles wat reeds is als vertrekpunt kan dienen in plaats van doel in zichzelf. Een monochroom schilderij is niet meer bij uitstek radicaal, en is in die zin even klassiek als een bloemstilleven. Grenzen die voorheen nog werden opgezocht, worden inmiddels als conventies gezien. Door de idealen uit de vorige eeuw niet meer als doel in zichzelf te beschouwen, worden eindpunten vertrekpunten.
Schilderkunst heeft zich vooral in de vorige eeuw verbasterd door cross-overs aan te gaan met andere media zoals beeldhouwkunst, fotografie, conceptuele kunst, performance, (populaire) beeldcultuur, mode en design. Maar van een even zo groot belang voor haar ontwikkeling is de tautologische aard van de schilderkunst. Haar ‘ontvankelijkheid’ voor andere media in combinatie met haar ‘autistische karakter’ toont ons een medium dat vele gezichten kent. Haar lichaam is zowel taai als uiterst flexibel. Ze is zelfs een paar maal uit de over haar afgeroepen dood herrezen. Of zoals Schuil wijselijk zegt: Het Modernisme is dood, niet de schilderkunst.(2)

Martijn Schuppers december 2006

bstrct december 2006

2006-12-10T00:28:00.000+01:00

BSTRCT

2006-12-09T20:52:00.000+01:00

10 december t/m 14 januari.

Toen de Kunstruimte 09 zo’n 2 jaar geleden haar programma begon deed zij dat onder de titel ‘Abstracte Salon’. Al snel werd duidelijk dat de term ‘abstract’ allerlei weerstanden en misverstanden opriep.
Wij werden letterlijk en figuurlijk gezien als ‘van gisteren’, beticht van ‘artificiële opvattingen’ en anachronisme. Aan het begrip abstract werden allerhande associaties en connotaties verbonden, die wij totaal niet in gedachten hadden. Voor men het weet verliest alles zich in discussies over de relatie abstract - modernisme, postmodernistische invloeden (maak van elke scheet een donderslag) op het modernisme, het post-postmodernisme (wellicht te noemen: neomodernisme) en de rol van abstracte kunst daarin. Etc. Etc.
Enfin, de eenvoudigste oplossing voor ons was om het in het vervolg te hebben over ‘Colour Matters’. Kleur en materiaal als basis voor werk met een niet-verhalend karakter, die we overigens zelf nog steeds wel beschouwen als abstracte kunst.

Martijn Schuppers was een van de door ons beoogde deelnemers aan een ‘Colour Matters’-expositie. Om enkele van bovengenoemde redenen zag hij af van deelname. Wel was wat hier plaatsvond en -vindt dusdanig interessant, dat hij met het plan kwam een expositie samen te stellen met werk van kunstenaars door hem zelf uitgenodigd. Een groep kunstenaars met zeer verschillende werkwijzen en representaties van vernieuwende elementen (nieuwe materialen; veranderende beeldculturen; nieuwe concepten) in de schilderkunst. Wij hebben hem die mogelijkheid geboden, om met eigen ogen te zien of wij misschien te beperkte, verkeerde of te oudbakken keuzes maken.

De expositie wordt gepresenteerd onder de titel BSTRCT. Op de uitnodigingskaart heeft u waarschijnlijk gezien dat daar oorspronkelijk het woord ‘Abstract’ heeft gestaan. De beide klinkers zijn uitgewist, als om aan te geven dat de basis weliswaar ‘abstract’ is, maar aan de andere kant het getoonde werk ook anders en meer is dan abstracte kunst. De titel zou ook gelezen kunnen worden als b.v. BESTRICT.
Aan de expositie is werk te zien van acht kunstenaars, waarvan er vijf ook op ‘het lijstje van de Kunstruimte 09’ staan en hebben gestaan. Dat geeft al aan dat de opvattingen van de curator in deze en de Kunstruimte 09 over wat voor ‘soort kunst’ hier te tonen niet zover uiteenlopen.

jacob van der veen/joke vos

Opening : zondag 10 december om 15.30 uur

Kunstruimte09
Herebinnensingel 9
Groningen